Mogen we Islamitische Staat haten?

Zo’n vijftien mannen in blauwe overall lopen achter elkaar, vastgehouden en geboeid door even zoveel soldaten. Professioneel gefilmd zie je hoe hun beulen langs een bak lopen waaruit ze één voor één een mes halen. De mannen in overall moeten knielen – en… even later worden ze allemaal onthoofd. De terroristen van de Islamitische Staat (IS) hebben weer toegeslagen. Wij in het westen kijken met afgrijzen toe…

Er gaat geen dag voorbij of het Journaal heeft wel een nieuwsbericht over IS. Het lijkt ver weg, maar als je ziet wat deze terreurbeweging in naam van de islam doet, kan het je gewoon niet koud laten. Daar komt nog bij dat de IS haar strijd ziet als een strijd tegen ‘the armies of the cross’, oftewel tegen het ‘christelijke westen’. Is de islam echt wel zo’n vredelievende godsdienst, zoals wel wordt gezegd? En als ‘ze’ dat dáár doen, hoe zit het dan met de moslims in ons eigen land? Zijn die wel te vertrouwen?

Kortom, de verhalen en beelden over het geweld van IS en aanverwante bewegingen, roepen veel emoties los. Wat moeten we daarmee? Hoe geven we ruimte aan onze gevoelens?

Onbegrip / twijfel

Een belangrijke emotie of gedachte heeft ermee te maken dat we het gewoon niet begrijpen. Hoe kan het dat dit soort vreselijke dingen gebeuren? Waarom laat God dit toe? Daar zijn vanuit de Bijbel best dingen over te zeggen, maar echt begrijpen zullen we het nooit. Wel kunnen we met al onze vragen en twijfels bij God terecht. Maak eventueel een kyrie-gebed (gebed om ontferming). Bid daarin voor de slachtoffers van de IS-terreur en leg God de vragen voor waarmee je zit.

Boosheid

We zijn terecht boos en verontwaardigd over het IS-geweld. Je kunt daarbij denken aan Psalm 2, waar de dichter uitroept: ‘Waarom woeden de heidenvolken en bedenken de volken wat zonder inhoud is?’ (vers 1). Om er even later op te laten volgen: ‘Die in de hemel woont, zal lachen, de Heere zal hen bespotten’ (vers 4) We geloven dat God óók boos en verontwaardigd is over dit geweld.

We geloven dat God óók boos en verontwaardigd is over dit geweld.

Daarom kunnen we onze boosheid met Hem delen in ons gebed. De islam, en zeker ook de IS-vorm daarvan, is een ‘samenspannen tegen de HEERE en Zijn Gezalfde’ (Ps. 2:2).

Onzekerheid

Het moslim-extremisme roept misschien onzekerheid op over je eigen geloof. Mogelijk heeft iemand wel eens tegen je gezegd dat de Bijbel net zo gewelddadig is als de Koran (wat trouwens niet zo is, want nergens roept de Bijbel ons op om geweld te gebruiken, integendeel). Hoe komt het dat wij soms zo onzeker zijn? Moslims (én ex-moslims) vinden het westerse christendom vaak zwak. ‘Wij stáán tenminste ergens voor’, zeggen ze dan, ‘maar jullie lijken je zelfs te schamen voor je eigen geloof.’ Daar zit wat in. Juist als christenen mogen we stáán voor ons geloof, of beter: voor Jezus, die de enige Naam is waardoor wij zalig moeten worden (Hand. 4:12). Christen-zijn is geen hobby, maar een zaak van levensbelang.

Hé wat een leuk idee!

Angst

Een EO-onderzoek van november vorig jaar liet iets opvallends zien: als het gaat over de islam speelt angst bij christenen een grotere rol dan bij niet-christenen. Christenen zijn banger dan niet-christenen.

Christenen zijn banger dan niet-christenen

Aan de ene kant is dat begrijpelijk: christenen zien waarschijnlijk duidelijker hoe gevaarlijk de islam is. Dat hoeven we niet weg te poetsen. Tegelijkertijd mogen we onszelf ook deze vraag stellen: ‘Waar zijn we eigenlijk bang voor?’ Heeft dat niet te maken met de onzekerheid over ons geloof? Even scherp gezegd: waarom zijn moslim-terroristen níet bang om te sterven en wij wel? Natuurlijk, IS-strijders zijn fanatici en wij niet, daar heeft het mee te maken. Maar toch… misschien een vraag om met elkaar over te praten: waar zijn we eigenlijk bang voor? Welke betekenis heeft hier ons vertrouwen op God?

Haat

Een heel menselijke en begrijpelijke emotie is die van haat tegenover terroristen die mensen onthoofden en andere slechte dingen doen. Ook dát mogen we niet zomaar wegpoetsen. IS-strijders zijn echt ‘onze’ vijanden; laten we dus vooral bidden tegen het kwaad dat zij aanrichten. Met woorden uit de berijmde versie van Psalm 39 mogen we het vragen: Heere, verbreek de arm van de goddelozen (vers 9, oude berijming). Maar dan is er ook de oproep van diezelfde psalm: ‘Laat uw woede bedaren en laat uw grimmigheid varen; ontsteek niet in woede – het brengt slechts kwaad’ (vers 8). Of denk aan de – zeker in dit verband – bijna onbegrijpelijke oproep van Jezus: ‘Heb uw vijanden lief; zegen hen die u vervloeken; doe goed aan hen die u haten; en bid voor hen die u beledigen en u vervolgen’ (Matth. 5:44).

Veroordeling

Uit het EO-onderzoek blijkt nóg iets opvallends: orthodoxe protestanten zijn erg negatief over de islam, terwijl ze zelf nauwelijks of geen contact met moslims hebben. Ondertussen is in dezelfde groep de bereidheid om met moslims in contact te treden, drie keer zo groot als onder niet-christenen. Moeten we daar niet wat mee? Gewoon ontmoetingen organiseren met jonge moslims in Nederland? Of in je eentje eens een gesprek aangaan over wezenlijke dingen? Je zult ontdekken dat de meeste van hen ook maar ‘gewone mensen’ zijn – hoe dan ook mensen aan wie God Zijn liefde kwijt wil.

 

Eerder gepubliceerd in de PIT

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s